Uit liefde voor jou laat ik je gaan

“Opeens ziet mijn leven er heel anders uit” schreef ik vorige week op Facebook.

Heb jij er wel eens bij stilgestaan dat binnen een paar seconden jouw leven er geheel anders uit kan zien? Mensen die betrokken zijn bij een ongeval, ziekte of overlijden kunnen hier over meepraten. Er zijn meer oorzaken waardoor jouw leven er opeens anders uit ziet. Dat overkomt mij nu.

Gelukkig ben ik niet betrokken bij een van de drie bovengenoemde oorzaken, maar mijn dagelijks leven zal er op kort termijn aardig veranderen. En dat na bijna dertig jaar huwelijk. Ga ik scheiden? Nee, gelukkig niet al worden mijn man en ik wel van tafel en bed gescheiden. Voorlopig althans.

Vorige week werd mijn man gebeld door één van zijn vorige bazen. Deze manager belde hem met de vraag of mijn man interesse heeft om een plant in het Belgische Aalter te reorganiseren. Op de technische afdeling. Grappig is dat mijn man heeft gesolliciteerd op die baan zo’n anderhalf jaar geleden en toen werd afgewimpeld omdat een Belgische werknemer de voorkeur had. Nu zegt men dat hij de enige juiste man voor deze job is.

De “oude” manager werkt op zo’n hoog directieniveau dat zijn verzoeken in feite geen vragen zijn. Ze kiezen poppetjes uit die ze dan elders plaatsen. Het is beter hier geen nee tegen te zeggen zonder het risico te lopen deze mannen in het harnas te jagen.

Voor mijn man was de beslissing heel makkelijk. Voor hem is het een welkome uitdaging na drie jaar verveling op zijn huidige werkplek waar elke uitdaging wordt afgeketst als gevolg van de huidige corona omstandigheden. Eindelijk weer het gevoel van nodig te zijn in plaats van nutteloos.

Mijn gevoelens zijn net iets anders. Ik heb mijn man altijd gesteund in mijn keuzes op het gebied van werk en carrière en dat doe ik nu ook. Uit liefde voor hem. Het is tijd om opnieuw zijn vleugels uit te slaan. Als er één ding is wat ik voor hem wens is het de mogelijkheid om terug te kijken, met voldoening, op zijn leven. Om creatief te zijn bezig geweest waar zijn hart en ziel ligt.

Voor mij weegt de verandering in ons dagelijks, door de weekse leven, iets anders. Ik weet dat deze ontwikkeling niet voor altijd is. Uiterlijk voor vijf jaar. Maar de verantwoording voor mijn ouders van tachtig jaar ligt grotendeels nu op mijn schouders. De zorg voor onze dochter, de honden, huis en haard wordt eventjes anders verdeelt. Het is puur gevoelsmatig, maar toch aanwezig. En zoals gezegd wil ik dat hij gaat.

Mijn man is niet de enige die zijn vleugels uitslaat. Onze dochter staat ook op het punt om uit te vliegen. Binnenkort is haar tijd op de Hogere Hotelschool in voorbij en wat dan? Volgt ze haar hart en gaat ze naar de marine. Zwervend over de hele wereld zoals haar vader deed? Vestigt zij zich elders in dit land of zelfs in het buitenland? De tijd zal het leren.

Opnieuw zijn mijn gevoelens hierin iets anders. Ik vraag me af wanneer het mijn beurt is. Zal ik ooit opnieuw mijn vleugels uit slaan? Reis ik ooit af naar de Gran Canyon en sta ik boven op een rots om het uitzicht te bewonderen? En Alaska, kom ik ooit nog in dit land waar ik al jaren van droom? Eén ding is zeker. Ik kijk vol verwachting uit naar de toekomst. Alle goede dingen komen in drievoud, toch?