Ik heb moeite met afscheid nemen… jij ook?

De tranen rollen over mijn gezicht. Het moment van afscheid nemen is aangebroken. Ik wil niet weg, maar de vakantie is voorbij en langer blijven is geen optie. 

De hele ochtend heb ik een pest humeur en het inpakken van mijn spullen voelt aan als een straf. De auto is volgeladen en mijn man en dochter staan klaar om te vertrekken. Ik treuzel en probeer de tijd te rekken. Nee, ik wil niet om negen uur vertrekken. We hebben gezegd dat we tien uur weg zouden gaan. 

Het is niet de eerste keer dat deze situatie voor komt. Ik ben graag in Spanje en het voelt aan als een tweede thuis. De afgelopen jaren heb ik heel wat vriendschappen opgedaan en die laat ik nu weer achter. Wie weet of ik mijn vrienden ooit nog zal zien. De gedachte dat het nu afgelopen is maakt me verdrietig. 

We vertrekken en terwijl de camping en mijn geliefde landschap uit het zicht verdwijnen rollen de tranen over mijn wangen. Adiós, mis amigos, fluister ik zacht en mijn keel is dichtgeknepen. Het afscheid was dit keer anders. Het voelt aan als definitief aangezien mijn gezin volgend jaar niet terug wil naar dezelfde camping. Kon ik iedereen waarom ik geef maar meenemen en dicht bij me houden. Dan was het niet zo moeilijk. 

Het was niet de eerste keer dat dit gebeurde en het zal zeker niet de laatste keer zijn. Afgelopen woensdag was eveneens een emotionele dag. Eerst had ik het niet door waarom mijn emoties hoog zaten. Tijdens de wandeling met mijn honden schoot opeens het afscheid van mijn hond Tessa in mijn gedachten. Na een jaar voel ik haar heengaan nog steeds als een gemis. Was ik daarom zo verdrietig? 

Nee, dat was de reden niet. Woensdag was het de laatste keer dat we als groep bij elkaar waren tijdens een online cursus. Als accountability groep hebben we de afgelopen negen weken veel lief en leed met elkaar gedeeld. We hebben elkaar gesteund en veel met elkaar besproken en dat hield nu op. Wederom een afscheid. Wederom mensen achter laten die je bent gaan waarderen. Waarmee je alles kon bespreken. 

Maar dit keer doen we het anders. Het digitale tijdperk bestaat niet voor niets en we besluiten contact te houden via onze whatsapp groep en via FaceBook. Onze Zoom sessies houden we ook aan. Vanuit het Universum komt er ook hulp in de vorm van een vervolg op de afgelopen weken. 

Ik heb een voorstel bij mijn groep neergelegd. Het thema “Afscheid nemen” hoe ga je er mee om? is het eerst volgende onderwerp. Ik zou heel graag willen ontdekken waarom ik zoveel moeite heb om mensen te laten gaan. Er zijn zoveel redenen die ik heb bedacht. Het is heel gemakkelijk om de oorzaak af te schuiven op de scheiding van mijn ouders toen ik acht was of het moeilijke begin van mijn leven. Of moet ik kijken naar de tijd van mijn conceptie? Mijn moeder was ongewild zwanger van mij. 

Het zou fijn zijn om te kunnen omgaan met een tijdelijk of definitief afscheid. Dat ik niet meer volop mee huil met de nabestaande tijdens een begrafenis terwijl ik er niet persoonlijk bij betrokken ben. Dat ik mee kan voelen met het verdriet van een ander zonder dat de tranen over mijn wangen lopen.

Ja, ik heb er moeite mee maar schaam me er niet voor om het toe te geven. 

Ik heb moeite met afscheid nemen… jij ook?

De tranen rollen over mijn gezicht. Het moment van afscheid nemen is aan-gebroken. Ik wil niet weg, maar de vakantie is voorbij en langer blijven is geen optie. 

De hele ochtend heb ik een pest humeur en het inpakken van mijn spullen voelt aan als een straf. De auto is volgeladen en mijn man en dochter staan klaar om te vertrekken. Ik treuzel en probeer de tijd te rekken. Nee, ik wil niet om negen uur vertrekken. We hebben gezegd dat we tien uur weg zouden gaan. 

Het is niet de eerste keer dat deze situatie voor komt. Ik ben graag in Spanje en het voelt aan als een tweede thuis. De afgelopen jaren heb ik heel wat vriendschappen opgedaan en die laat ik nu weer achter. Wie weet of ik mijn vrienden ooit nog zal zien. De gedachte dat het nu afgelopen is maakt me verdrietig. 

We vertrekken en terwijl de camping en mijn geliefde landschap uit het zicht verdwijnen rollen de tranen over mijn wangen. Adiós, mis amigos, fluister ik zacht en mijn keel is dichtgeknepen. Het afscheid was dit keer anders. Het voelt aan als definitief aangezien mijn gezin volgend jaar niet terug wil naar dezelfde camping. Kon ik iedereen waarom ik geef maar meenemen en dicht bij me houden. Dan was het niet zo moeilijk. 

Het was niet de eerste keer dat dit gebeurde en het zal zeker niet de laatste keer zijn. Afgelopen woensdag was eveneens een emotionele dag. Eerst had ik het niet door waarom mijn emoties hoog zaten. Tijdens de wandeling met mijn honden schoot opeens het afscheid van mijn hond Tessa in mijn gedachten. Na een jaar voel ik haar heengaan nog steeds als een gemis. Was ik daarom zo verdrietig? 

Nee, dat was de reden niet. Woensdag was het de laatste keer dat we als groep bij elkaar waren tijdens een online cursus. Als accountability groep hebben we de afgelopen negen weken veel lief en leed met elkaar gedeeld. We hebben elkaar gesteund en veel met elkaar besproken en dat hield nu op. Wederom een afscheid. Wederom mensen achter laten die je bent gaan waarderen. Waarmee je alles kon bespreken. 

Maar dit keer doen we het anders. Het digitale tijdperk bestaat niet voor niets en we besluiten contact te houden via onze whatsapp groep en via FaceBook. Onze Zoom sessies houden we ook aan. Vanuit het Universum komt er ook hulp in de vorm van een vervolg op de afgelopen weken. 

Ik heb een voorstel bij mijn groep neergelegd. Het thema “Afscheid nemen” hoe ga je er mee om? is het eerst volgende onderwerp. Ik zou heel graag willen ontdekken waarom ik zoveel moeite heb om mensen te laten gaan. Er zijn zoveel redenen die ik heb bedacht. Het is heel gemakkelijk om de oorzaak af te schuiven op de scheiding van mijn ouders toen ik acht was of het moeilijke begin van mijn leven. Of moet ik kijken naar de tijd van mijn conceptie? Mijn moeder was ongewild zwanger van mij. 

Het zou fijn zijn om te kunnen omgaan met een tijdelijk of definitief afscheid. Dat ik niet meer volop mee huil met de nabestaande tijdens een begrafenis terwijl ik er niet persoonlijk bij betrokken ben. Dat ik mee kan voelen met het verdriet van een ander zonder dat de tranen over mijn wangen lopen.

Ja, ik heb er moeite mee maar schaam me er niet voor om het toe te geven. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *